Momenten

 

 

 

    Er zijn momenten in mijn leven
    dat ik het gevecht niet kan aangaan,
    dat ik alles zou willen geven
    om een dagje over te slaan.
   
    Momenten waarop ik gewoon wil huilen,
    lucht geven aan mijn gemoed
    en me een dag eens niet verschuilen
    achter een masker van valse moed.
   
    Al die dagen van getoonde dapperheid
    die mensen van mij verwachten,
    want die strijd in eenzaamheid
    gaat soms echt boven mijn krachten.
   
    Dagen dat ik de Here God
    bij zijn strot zou willen pakken,
    want hij liet me over aan mijn lot
    liet mij gewoon maar weer eens zakken.
   
    En dat nauw verbeten verdriet,
    die krampachtige glimlach om mijn mond,
    omdat ik mijn vrienden niet zien liet
    dat het water tot aan mijn lippen stond.
   
    Wat verlang ik dan naar warme armen,
    die zachtjes om mij heen gevouwen,
    in stilzwijgend erbarmen,
    vriendschap geven waarop ik kan bouwen.
   
    Zo'n moment mezelf zijn,
    niet die dappere door iedereen geprezen,  uiting gevend aan de pijn,
    waarvan mijn hart is doorweven.
    Zo voel ik deze dagen,  dagen van verdriet en pijn, het niet meer kunnen vechten tegen al die pijn.
   
    Ik zou soms mijn hoofd willen neerleggen
    op een kussen zo zacht,
    dat mijn pijn niet meer heerst,
    de pijn die er altijd is dag en nacht.
   


 

 

 

HOME

   

NEXT