Zo is het eens begonnen...

 

 

EEN BROOD

 

 

Na de tweede wereldoorlog, was er bij ons niet echt sprake van hongersnood. Maar om aan goed en lekker mals brood te komen? Dat was toch niet z gemakkelijk. Echter onze pastoor, kende zijn parochie en ook de  gezinnen daarin zoals het onze. Zo kon het gebeuren het was aan het eind van de oorlog, dat hij beloofde om met iets van belang bij ons langs te komen. Met een brood, voor ons. Wat hadden we nou aan n brood voor het hle gezin? We waren met zn vieeren! Maar hij kwm toch.

Nooit heb ik daarna nog gezien wat ik toen zag! Een brood van zeker vijfenveertig centimeter lang en ook nog zon twintig centimeter hoog! Een donkere korst en een gr die ik me nu nog kan herinneren! Het moet nog warm van de bakker geweest zijn! Een heel groot hagelwit en vrs wittebrood. Het zag er zeer smakelijk uit en rook heerlijk. Nadat ze er aan de onderkant een "kruiske" op had gezet, sneed ons moeder er met een groot broodmes dikke snejen van, die doorbogen onder het mes en deed ze er "goei botter" op, die van de warmte een beetje smolt n suiker! Ik ben dat later nooit meer tegengekomen. Geen wonder dat ik het wittebrood van vandaag nooit cht lekker vind. Ik verlang er nog steeds naar. Nog n keer zon wit melkbrood! Om dan zo'n dikke snee met een laag suiker en goei botter, langzaam smeltend en genietend naar binnen te werken!

 

 

 

HOME

   

BACK

   

NEXT