Alleiin is mar alleiin

 

 

't Ha Stientje nie aaltei migezeten. Ze war opgegroeid in n hoishauwe zonder vadder waor erremoei de grauwte baos war. Om 'r ojt te komme war ze jong getrouwd mi Rooje Kees.

n Stuk rabouw. Drinken, vejchte en wejnig werruke. Wattie mi ha war n hoiske mi ne grauwte hof op de raand van 't durp. Wel verwaorloosd, mar Stientje war nie veul gewend. Ze zwoegde van de merruge tot den aovend, in hois en in den hof. 't Moes toch proper zejn. r Moes toch eten op taofel komme. Wa Kees inbrocht war laang nie genog. As ie wa verdient ha, verdwiin da host allemaol nor de kroeg. Soms kriig ze nog slaog ojk aster alleiin eerpel en gruunte op taofel kwaam en gin spek. Af en toe ging ze bij ne boer werruken om aon geld te komme.

Op ne dag toen Kees wir wa ha verdiend, vertrok ie saovens nor de kroeg. Om twaalf uur was ie nog nie terrug. Stientje war naor bed gegaon, mar ze kos nie slaopen van angst. As ie zo laot tois kwam war ie zat en dan vielen r mistal klappen. Ze moest toch ingedut zejn, want tege de merruge wier ze wakker omdetter hard op de deur gebonsd worde. Ze sloeg vlug dr neusdoek om en maokte open. Zow gaa ze de grendel van de deur ha, worde ze host omgedaouwd. Twee marechaussees sprongen nor binne.

Waor is oewe vent. Waor is de moordenaar?

Ze war hillemaol van streek. De marechaussees zochte hil t hoiske aaf. Van de kelder tot op de vermolmde zulder. Ze vonden niks. Inne greep r bij dr eerme, schudde r deur lkaar en riep:

Zeg waor Kees is, of we neme jou mee. Allee waor is ie.

Ze kon alleiin mar janke, desset nie wies, en wet 'r dan toch gebeurd war.

Kees ha bij n cafeeruzie iemand mi n mis gestoken. Dojd!

Hij wier overal gezocht. Nodderraand waren de marechaussees nog 'n paor keer onv'rwachts bai dr binne komme valle.

Kees wier nooit mir gezie. Ze zeein dettie wel in t Fraanse Vreemdelingenlegioen zow zitte, net as aandre gevluchte moordenaars.

r Kwaam ne kwaoie tejd vur Stientje. Ze deurfde niemer in t durp te komme of bai de boeren te gaon werruke. Ze war bang da de meense heur r op aon zon kejke as de vrouw van ne moordenaar. Ze ging krom lojpen van de zujrg en van schaomte.

Af en toe kriig ze van de Vincentiusvereniging n gulden, bonnen veur ljvensmiddele en n pekske magriene. Dan ging ze bai  Jaan de Kopper die n bietje weiterrop wonde vraoge of ein van de keinder veur heur n botschap kon gaon doe bai den grutter of bai den bekker. Zelluf kwaam ze host niemer in ut durp.

Jaan hat ok nie rojaol mi vier keinder. Dre meens werrukte somers in de peel as tiorfsteker. Hai kwaam dan alleiin Zondags tois. Swenters zat ie mi zn dujme te draaien en hasse gin inkomste.

Och r ware nog wel goeie meense. Zus van den bekker kwaam ne keir n brooike brenge en zegge:

Stientje ge meugt gerust elke Zaoterdagaovend veur niks n brojd komen haolen. Kom mar aachterom as ge wult. En as ge honger het, meugde wel ne keir meir komme.

As de meens van Jaan n goei week ha gehad brocht ze wel s n lepke spek. Mar verder moes ze t hebbe van dren hof.

In de buurt heurde ze r dikkels redenere as ze daor in aon t werruke war.

Goed groeie sprujtjes, dan heb ik vande wenter lekker te eten. of: Toemar biekes vliegde gullie mar op de blumkes dan krejg ik veul ertjes. Om desse vujl wier van de bosse sprokkelhout die ze op dre kromme rug naor hujs sjouwde, en omda ze dr ejge nie goed kon waasse zonder ziip, schold de jeugd heur soms oit vur tojverheks. Deurom deurfde ze nog minder naor t durp.

Op 'ne merruge stopte 'r nen auto. 'r Stapten twee here oit die vroege of ze binne mojge komme. Ze noemde hullie naomen, waor ze niks van verstond. Ze zin iets van minnesterie.

Stientje vroeg of de here koffie wouen. Die kiiken s rond en bedankte. Daor war Stientje eigeluk blij mi, want ze ha niks aanders dan 'n bietje peekoffie.

Den inne vroeg of zij Christina, Johanna, Filomenia Weurtse war, destijds gehuwd met Cornelis Brassert.

Ze moes efkes naodenken.

Jao, mi Rooje Kees.

Ze begon hillemaol te bibberen.

Ik hoef toch zeker nie oit t hoiske?

Nee vrouwke maakt u zich maar niet ongerust. zittie.

Hoelang is het geleden dat u iets van uw echtgenoot hebt gehoord?

Stientje moes prakizere.

Daoromtrent vftien jaor.

Dan denk ik dat ik goed nieuws voor U heb.

Komt ie terrug? vroeg ze verschrikt.

Nee mensje, hij komt nooit meer terug. Na dat hij uit Nederland is ge..eh....vertrokken heeft hij dienst genomen in het Franse Vreemdelingenlegioen. Deze mijnheer is van het Franse consulaat en heeft het allemaal op papier staan, maar omdat U waarschijnlijk geen Frans spreekt zal ik het U maar vertellen.

Nadat Uw man zijn tien jaar dienst bij de Kameelruiters van het Legioen er op had zitten, heeft hij gebruik gemaakt van de mogelijkheid Frans staatsburger te worden en dienst te nemen als vrijwilliger in het Franse leger. Hij kreeg om zijn ervaring als woestijnsoldaat de rang van korporaal. Hij vocht mee in Marokko en bracht het tot sergeant. Helaas is hij daar gesneuveld. Weet U vrouwtje wat dat betekent?

Stientje knikte: Dojdgeschote.

Juist. U was nooit van hem gescheiden, en volgens de Franse wet had hij een testament moeten laten maken. Daarin werd u aangewezen als de enige erfgename. Het heeft echter jaren geduurd eer het Franse ministerie uw adres had achterhaald. Als U hier tekent zullen wij U zijn nalatenschap overhandigen.

Stientje zette n krujske.

De mijnheer knikte tegen de Franse mijnheer, die haalde uit een tas een zwarte etui, maakte die open en legde die voor haar neer. Er zaten blinkende sterren, medailles en gekleurde lintjes in.

Wa is da allemaol? En wa moet ik r mee doe? zi Stientje.

Dat zijn de onderscheidingen die uw man gekregen heeft voor betoonde moed. Maar goed bewaren. Er is nog meer.

Hij haolde een bundeltje bankbiljetten veur den dag en telde t vor dr oit.

Alstublieft. Zeventienhonderdachtenveertig gulden. Tel maar na. Een maand soldij en achterstallige uitkeringen aan de weduwe. Wilt u hier tekenen.

Stientje zette wir n krujske.

Maar er nog meer. Als weduwe van een gesneuvelde sergeant heeft de Franse staat u een pensioen toegekend van maandelijks tweehonderd francs.

Wa wil da zegge mnheer? zi Stientje. Ze vertrouwde t niks.

Dat wil zeggen vrouwtje, dat u elke maand tweehonderd francs krijgt tot aan uw dood toe.

Wa kan ik mee franks doen? vroeg ze.

O, dat wordt allemaal geregeld. Elke maand komt de post u voortaan een kleine honderd gulden brengen. Dat is dan tweehonderd francs min de kosten, omgerekend in Hollandse guldens. Als u daarmee instemt, zet dan hier een kruisje.

Ze snapte r niks van, mar ze zette toch mar n krujske.

De heren waren allang weg toen Stientje nog aaltij mi t geld in dr haand zaat. Hiil langzaam drong t tot dr deur. Ze ha geld! Veul geld! Ze moes t iemand laoten weten. Ze vatte dr rokke bai lkaar en strompelde haostig naor Jaan.

Jaan kik is w ik hier heb."

Jaan sloeg de haanden in elkaar. Hoe komde daor aon Stientje? Hedde da gevonde? Ik hep nog nojt zoveul geld bai lkaar gezie.

Twee heren zen t komme brenge mi ne auto. Omda Kees dojd is.

Hjgend van opwinding begos ze te vertelle. Van t geld, van t pesjoen en van de medollies.

Tis allemaol eerluk. Ze kwamen van t minnesterie, zin ze. Ik moes wel honderd keir n krujske zette. Allemaol georve van Kees. t Waar toch zonne goje meens. snikte ze.

Ge bent schatrejk Stientje. Zie mar dattet nie gestole word. Ge heurt tegenswordig zow veul.

Zej mar nie ongerust. Ik zal t goed verbejrgen. Mar hier hedde gij ok wa.

Ze lii n briefke van tien op taofel.

Neje Stientje, da kan ik nie onneme. Tis meer dan mne mens in n week vrdient.

Jaowel Jaan. Gai het me zow dikkels geholpe. Hier heddet nog ein.

Toen ze wir tois zaat begon ze zenuwaachtig in dr ejge te klassinere.

Dieve! Waor zak al da geld laote? n Tes onder mne overrok bejne! t Daor in steke! Naa irst n bekske koffie. D hebbik. wel vrdient. Alwir de liste peekoffie. Hee, da war wa.

Ze holde t geld veur den daag, rolde t op, dittet in t peekoffiebuske en zette t terrug op t schap boven den gotstiin. Daor zow ginne dief t zuuken. Ze moes in dr jge laache da ze zow slim waar.

Ze zow Jaan vraoge n nuw buske mee te brenge van t grutterke.

Hee wocht is efkes.

Ze holde t geld wir veur den daag, vatte r n briefke van tien oit en zette t buske weg. Ze ging nor Jaan.

Wilde gij ein van de kejnder nor t grutterke sture om veur men n pond koffiebojne te haole en n peperkoek. Neje twee peperkoeke, en n pekske goei boter. Ok n half ons schumkes veur de keinder. Ze gaaf 't briefke van tien.

Nje Stientje. Ik deurf de keinder nie mee zoveul geld oit te sture. Ik zal zelluf wel gaon. Ik koom t drek afgeve.

Naa zw ze Jaan s traktere. Lekkere koffie mi peperkoek mi botter rop. En ze kriig nog ne peperkoek mi veur de Zondag as dre meens tois waar. Och ze ha veur hum ok wel n pekske tabak mi kunnen laote brenge.

n Paor daoge laoter stond ze saovens int donker in t katoenwinkeltje van Bet en Joke Mutsers.

Ze wow ne nuwe zwarte rok, ne nuwe zwarte jak en ne pompadoereschort laote maoke.

Zeker, da kan Stientje. Da doen wai gjre veur jauw

Hil t durp wies al desse veul geld ha.

Toen ze dr nuwe klere ha deurfde ze wir deur t durp te scharrele. De meense begonne heur goeje dag te zegge.

Dag Stientje.

Dag vrouw Knillis.

Dag Stientje.

Dag Merinus.

Ze ha nog n plenneke. Toen de brievebesteller mee ne postwissel kwaam schonk zem n kupke koffie in en trwejl ze saome zow lekker zate te slujrpe en n snee peperkoek aten, zi ze:

Hermus, gij fokt toch knorries, isnie?

Jao Stientje, en goei,

Ik heur ze aaltei zinge as ik aachter in den hof bezig ben. Zudde gij men r iine wille verkojpen?

Hermus begos te laachen.

Ge kunt r iine veur niks krjge Stientje, as ge mi men trouwt. Ik wil wel ne knorrie rujle veur n goudvinkske.

Neje Hermus, ik gao niemer trouwe. En ik hep gin goudvinkske.

Hermus moes nog meer laache.

Ge kunt veur ne gulde bij men ne goeie knorrie kojpe. Inne die den hiile dag zingt. Mar hedde n kooike?

Neje da ha ze nie, mar ze zow r iin gaon kojpe in de stad. Da dujrfde ze bist!

Dan moes ze n vierkant neme. Gin rond. Knaories gaon snaachs gere in n huukske zitte slaope.

De volgende dag vatte ze de bus. Iemand wiis heur waor ze veugelkooikes verkochten. Ze liet drejge natuurluk n hiil duur onsmejre. n Blinkend kopere geval. In de bus hield ze m onder dre pompadoere schort. Tois zette ze t klaor veur de raom. De knorrie kon komme.

Hermus kwaam m in n bujltje brenge.

Ik heb ok mar wa zaod mi gebrocht. As t op is komde mar veur n paor cent nuw bij mai kojpe. Ik heb aalteij genog in veurraod. Ge meugt m gin koek of sujker gaive. Aleliin n drujg kujrsje brojd of n klejn stukske beschujt. En nau en dan n blaoike slaoj of n plumke gras. Aanders wordt ie te vet en dan zingt ie niemer. Gai het wel n duur kooi gekocht. Gai moet wit zaand op den bojem strooje veur de puupkes.

Ik ha van ze ljve aalteij gejre ne knorrie wulle hebbe Hermus. zi ze.

Ze kon r gin aug van af houwen. Tik... tik... tik van t ein stokske op t aander. Toen ging ie s bai zn zaodbekske kejke. Hai pikte r n zaodje oit en begon t te verknisperen mi zn spits snepke.

Hai it, hai it. jubelde ze zachjes.

t Waar nog hiil vruug de volgende merruge toen ze wakker schrok. Ze heurde n scheerp raotelend flutje en ze ha n paor telle nojdig om te begrejpe dettet de knorrie was. Ze wier zow blij dettie zong desse host begos te schreuwe. Vrzichtig stak ze dre kop bujte de bedstee. Ze was bang dettie op zow houwe. Toen ze efkes laoter toch mar opstond hield ie nie op mar begon nog harder te zinge.

Pietje, Pietje, zi ze, bende gai zow blai da ge mai ziet.

Ze vatte ujt de de bus n kljn stukske beschujt en douwde t tussen de traolies. Zow gelukkig as n keind bliif ze in dr hemd op dr dunne auwwefkesbiinnen staon kejke hoe Pietje begos te peuzele.

Vanaaf dieje dag laifde ze hillemaol op. Ze praotte mee dr Pietje, gaaf m komplimentjes en mopperde tegen m as ie mi t zaod morste. Veural toen ie ne keir oit t kooike ontsnapt war. Ze war de puupkes van den bojjem ont krabbe deur t ope deurke toen Pietje roets lang dr haand r oit schojt. Hai vlojg op de petrollielamp, van de lamp op de kaast en bliif daor rond zitte kjke. Stientje kriiig host n hartverlamming. Ze begos te roepen: Pietje, kom terrug. Toenaa Pietje gao na wir in oew kooike.

Mar Pietje ha gin host. Hai begon opstaoi aon zn verkes te plujzen.

Pietje gai bent stout! Vuroit terug in oew kooi!

Pietje ging mar deur mee plujze. Toen bedaacht ze wa. Ze vatte n stukske beschujt , liet t Pietje zien en lii t in kooike. Roets, daor kwaam ie aongevloge t deurke in. Dicht! Stientje zuchtte van opluchting.

Gai zejt echt stout. Gai krejgt merruge gin beschujt.

Pieiejiet. riep de knorrie.

Ze kriig in de gaote da Pietje gere zat te kejke nor de musse die op t stuupke veur t raom krummeltjes en t zaod van Pietje oppikte, desse daor ujtstrooide as ze t kooike schojn gemokte ha.

n Paor daoge laoter zaat ze ne sok te braaie veur de meens van Jaan. En mar redenere tege Pietje:

Jao, die veugeltjes vliege wel los mar die krejge nie zon lekker ete as gai.

Pieiet. zi Pietje.

En ast rejgent worre ze nat en gai zit hier lekker drojg.

Ze kriig n plenneke. Dr hart begon r van te bonze. Ze zette t deurke ope. Pietje vlojg r ujt , rejcht nor de kaast. Daor ging ie zn ejge zitte plujze. Laoter ging ie s op den aonrecht kejke, toen kwaam ie op taofel zitte waor Stientje dr braaiweerk ha ligge. Hij begon on dn draod te trekke.

Kom de gai me plaoge deugnietje?

Pieiet. zi Pietje.

Toen ie n tedje rond gescharreld ha, ging ie wir ujt zn ejge in de kooi om te ete.

Vanaaf dieje dag stond t deurke host aaltei ope. Pietje vlojg af en toe wa rond en ging dan wir in zn kooike.

As Stientje smerruges dre botterham zaat te ete, kwam ie bai dr op taofel zitte pikke aon n kujrsje da ze klaor ha gelee. Toen ze ne keer n aaike gekokt ha, kwaam ie onhuppelen en begon in t wit van dr aaike te pikke. Ze joeg m weg mee dr haand.

Afblejve, das van men.

Roets weg was ie, mar effe gauw was ie terrug.

Afblejve.

Roets.

t Wier n spelleke. Zow dikkels ze m weg joeg, zow dikkels kwaam ie terrug om te pikke.

n Hepke vannt aai. Roets! Stientje laachte da de traone over dr wange liepe.

Pietje, Pietje, wa bende toch n veerkske.

De vier keinder van Jaan moesse nor dr veugeltje komme kejke. Ze ha bij t grutterke veur ieder n kaniilbrok gekocht. En trwejl ze stonde te zabbere, kiikke ze hun auge ojt. Veural t jongste, ziiverend en mi n grojte snotbel, kon mar nie genog krejge van da gejl muske, da nie bang was.

Op n merruge toen Stientje zaat te braaie en Pietje in zn kooike op zaodjes knisperde, begon ie in eens wild te fladderen. Stientje schojt geschrokke naor m toe. Ze zaag nog net hoe bujte ne rooie kaoter ein van de veugeltjes die daor op t stuupke zaten te pikke, gevange ha. Ze bonsde op t raom. De kaoter trok r zn ejge niks van aon. Hai waandelde mee t dooi veugeltje in zne bek op zn doojegemak weg. Bai t gat onder de heg kiik ie nog s om.

Stil mar Pietje. zi Stientje, jou kan ie nie aon. Ik zal wel op jou paase.

Pieiejiet. zi Pietje.

Laoter docht ze: Die kat hee misschien wel honger. As ik m s voeierde, dan liet ie de veugeltjes mee rust.

Vortaon ging ze elke mejrge n ouw penneke mee melk en ne scheut hiit waoter waaorin ze wa broad gebrokkeld ha bujte bij de aachterdeur zette. Al hiil gauw kende den ouwe kaoter da. Hij zaat al betds te mauwe en as ie r ne keer nie war hoefde ze mar te roepe: Rooie, waor bende? en ie kwaam aon hompele.

t Ha op ne naacht den irste keer van de wenter gevrore. De sprujtjes ware naa goed en Stientje ging om n uur of tien gauw efkes in den hof 'n maoltje plukke. Ze vond eerpel mee gekokt spek en sprujtjes t lekkersre wetter op de wejreld bestond en ze ging hostig nor binne mee n flink kwekske in de slip van dre schort. Hee ze ha de aachterdeur open laote staon. Mee da ze nor binnen ging schojt de rooje kaoter langs dr biine nor bujte mee iets gejls in zne bek. Verschrikt liep ze de kaomer in. t Kooike laag op de grond en t durke was open geboge. Pietje was nerges te zien. Toen begriip ze wetter gebeurd was. Ze liet de slip van dre veurschot los zow da de sprujtjes over de vloer rolde en rende nor bujte.

Rooje gif mn Pietje hier. Lillikke dief gif hier mn Pietje.

Mar de kaoter was nerges mir te zien. Onder de heg vond ze n gejl verke mi bloed 'r aon. Schreuwend ropte ze t op en sukkelde naor binne. Pietje, Pietje toch. Ze aaide 't tussen dujm en vinger. De traone drupte op dr haand. Pietje, Pietje toch. Ineens sprong ze op. Misschien was ie nog hier en ha de kaoter m nie kunne vange en hattie zn ejge erges vrborge. Overal begos ze te zuke.

Pietje kommar. Kommar Pietje de lillikke kaoter is weg.

De sprujtjes wiere platgetrapt. Gin Pietje. Ze liep nor bujte:

Pietje kom, Pietje kommar, dan krejgde beschujt.

Daor zaag ze on den overkaant van de slojt iets gejls in ne bremstrujk.Pietje kom, kom mar. ze liet dr ejge in de slojt glije en waoide r nor toe. Pietje. t Waar n dooi blaoike. Snikkend en vujl van de modderslojt sukkelde ze nor binnen. Pietje, Pietje toch. Ze viel mee dre kop op taofel en begos vrschrikkeluk te janke. Ze lustte gin ete. Elke keer as on Pietje docht begon ze wir opnuw. Op t list was ze suf van t schreuwe en barstte ze van de koppijn. Ze liet dr natte kliirre op de grond valle en krojp in de bedstee.

De volgende mrruge wier ze wakker mee ne zwaore kop. Wa war r ok wir? Pietje war weg! Ze begon opnuw te schreuwe.

Na ben ik wir hillemaol alleiin. Wir hillemaol alleiin.

Wa heurde ze bujte? Miauauw.

Wel gatverdulme, zi ze, dujrfde oew ejge hier nog te laote zien. Wocht mar s rooje duvel.

Ze vatte de pook en in dr hemd liep ze nor bujte. Mep, daor had ie n flinke klap. De kaoter schojt mee ne schrejk weg en ging n paor meter verder zitte kejke. Ge kont zien dettie r niks van begriip. Mar toen ze mee de pook gooide smeerde ie m toch. n Paor mejrges kwaam ie nog zitte mauwe, mar hij dujrfde niemer dichtbij te komen. Toen bliif ie weg.

Stientje begon veul te suffe. t Kon r allemaol niks mr schille. t Ete smokte niemer. Ze ha dre nojd geklaogd bij Hermus. Die ha gezee: Da zal wel de kaoter van Sjoke van de klompenmaoker gewist zejn. Die ha zon rooi kat. Toen Sjoke gesturve is, is da bist aachter gebleve. t Hoiske stao te vervalle, daor zal ie nog wel erges in hujze.Ge moest mar ne aander knorrie neme Stientje. Kik , ik kan t durke wir goed rejgt bujge. Zal ik ne nuwe mee brenge? Ge krjgt m veur niks.

Stientje schudde dre kop.

Neje Hermus, d kan ik mn Pietje nie aon doen.

Ze zette t kooike ujt t zicht, in de kelder op t schap.

t Wier n barre wenter. t Vroor det t krokte. Stientje moes soms de sneuw weg vejge die onder de aachterdeur dur nor binne was gewaaid. Op ne merruge zat ze te braaje. t Schojt niks op. Ze ha nog ging nold gedaon. Ze zat on Pietje te denke. Aon zn streke en zn zinge. Irst zat ze r zuutjes om te laache, mar al gauw drupte de traone op dr braaiweerk. Ineens schrok ze op. Ha ze t goed geheurd? Jao! Daor was t wir. Miauw.

Ze vatte de pook. Zow dije rooje wir terrug deurve kome? Ze zut m. Ze trok de deur ope. Daor zaat ie. Ze hief de pook op. Hij bewoog nie. Zn rooi haor zat vol ejzel. Zn auge zate dicht. r Zate traone van ejs in de huukskes. Hai bliif stil zitte Stientje stond r naor te kejke. De pook zakte. Ze hield de deur ope. Veurujt kom binne. De kaoter bliif mar zitte. Ze schojf m mee dre voet nor binne. Hai vurruurde zn jge host nie. Stientje schudde dre kop. Ze ging op de kachel melk werm maoke, gojt wa op n schoteltje en hielt d onder de neus van t bist. Efkes gebeurde r niks. Toen begos n bliik tungske n bietje te lekke.

Kom, zi Stientje, hier is t te koud. Kom wa weiter naor binne. Ze stiet m aon mee dre voet. De kaoter probeerde op te staon mar t ging nie. Ze vatte m op. Gat, gai weegt niks. Ze littem veur de kachel waor de plavujze aaltij lekker werrum ware. Ze di n paor beschujtes in t penneke mi werrume melk. As ze t schujn hielt kon ie r van ete. Toen t op was ging ie langujt ligge slaope. Den ejzel begos te dooje. De ejstraone mokte natte zwarte strepe op zn snoet. Nao n uurke wier ie wakker en begos on zn potjes te lekke. Stientje gaaf m wir n pepke van werrume melk en beschujt. Hai kwaam overend. Hai stond wel op zn pojtes te zwaaie mar hai lekte t toch gelejk op. Toen ging ie wir ligge. Trwejl Stientje zaat te braaie bekiik ze m. Wa zaag ie r ujt.

Ut liik wel of r de mot in zit. Kaole plekke en littiikkes. n Stuk oor kwejt. Wenne schobbjak van n bist.

Hai worde wakker en begon ie zn ejge te poetse. Haij kiik Stientje aon. Miauw.

Toen ze zaat te ete kwam ie bij dr staon schooje. Miauw, miauw.

Ze prakte ne eerpel op n bordje en schepte r spekvet op. Hai lekte t bordje hillemaol schojn.

t Begon donker te worre. Ze lii hout, tujrve en n paor brikette klaor om de volgende merruge de kachel on te maoke. t Sneuwde nog zn bist.

Ik moes jou eigelijk mar wir de deur oit zette. zi ze tege de kaoter. Mar mi dees weer kan ik da nie van mn ejge vrkrjge. Blejf nog mar wa.

Miauw. zi de kaoter.

Midde in de naacht wier ze wakker.

Miauw. De kaoter probeerde in de bedstee te springe, maar hai hatter de kracht nie toe.

Krejgde t koud na de kachel ujt gebraand is. Kom mar hier. Ze trok m in der bedstee.

Waarde da gewend bij Sjoke?

De kaoter krojp werrum tege dr aon.

Ge bent net mne vent. Ok zonne rooje. Hai wies me alleiin te veine as ie me nojdig ha. Haij ha ok iemand vermoord, net as gij mn Pietje. Mar hai smeerde m en gai komt bij men. Och gai bent ok maar alleiin net as ik. Gai moest mar hier bai mai bljve. Alleiin is mar alleiin.

Ze lii dr knokige haand op zne haorige rug. De kaoter slojt behaogluk z'n auge. Binnen in zn lejf begos t zachjes te ronke.

 

 

HOME

   

BACK

   

NEXT