D heb ik mi Zummere

 

Vruuger war oit onze buuurt Toon den Bukkem bai de herremenie, bai Fanfare Somerens LUST. Daor spuldenie op Z'N TROMPET, want hai hield van meziek en war wegge noemt 'nen opgermde meens. Ze ware thois bai Wijlaars. Ze repeteerde daor elluke week 'nen aovend en nao de rippetitie rippeteerde ze aon de bar nog efkes mi n haand en 'n glske.

 

Aaf en toe gave ze 'n concert op de kis op 't Willeminaplein, of in de Donck of zo in het Durrep. Asse 'n concert gave op 't Willeminaplein mgde nie rondlpe onder 't speule van de meziek. Daor liep toen meer blauw rond as naa in hil Zummere. En znne pliesie hoefde mar te kke en dan blf iedern staon.

 

Ze ginge k wel es 'n sirrenade brenge as er bai n van de leeje in de femilie 'n gouwe brlloft war' of 'n aander grt fist. D hebbe ze k gedaon toen onze buren  zilvere brlloft han.

 

Ok ginge ze aaltei Sientereklaos inhaole bai de slois Elluf, en dan brchte ze'm naor 't gemintehs; wai ginge dan staon te kke bai ' Huub Verdonschot  ' op 't willeminaplein. Ik heb k wel es bai 't standbild van de Peelwerker gezete as ze d'r langskwame.

 

En in de Maaimnd ginge ze den irste zondag dauwtrappe, d wil zegge, dan ginge ze te voet naor Ommel, mar dan ging ik nie mee.

D war hl vruug en onderweeges maokte ze iedern wakker mi d 're meziek. Mar d vond niemand reg want d was ter ere van 's lief vrouwke van Ommel.

 

In d'n rlog mge ze hilleml nie op straot kome (trukke noemde ze d ). Toon den Bukkem oefende dan ths in z'n ntje, hij zaat dan irst van d meziekpepier de milledie te zinge, z van tara, ra ra ra, tara ra, en dan op z'n instrement. Wai mochten d k wel es prebere, en wai spulden toen al z vloeiend detter in de kortste kere n alle kaante 't waoter tliep van al d geblaos.

 

D'r war iets w ik toen nie snapte. Mi van 't aaw in 't nuuw, dan was er bai ons in de straot om 12 uur 'n drukte van belang, van die grte lummels die dan mee kerbiet en 'ne wasketel 't ouwe jaor wegschote, d knalde verschrikkelijk hard. Mar Toon, die stond dan aachter in den hof op z'ne trompet te blaoze:wien Neerlands bloed door d'aderen vloeit. Laoter, toen ik de tekst van d lieke kende, toen begrp ik 't:d was Toon z'n protest tege d'n bezetter. En hil de buurt mg d weete, bij elk bezet nuuwjaor opnuut.

 

Nao den rlog krge ze van d'n beschermheer (unne grauwte Zummerse Mens) uniforme, mi van die kopere knpe, die vur ieder optreeje gepoetst moesse worre. Han de Vleut prebeerde mn z gek te krge om as tambour-maitre mi znne stok te gooie, en dan moes ik k zo'n pak aon. Mar mi 't oefene ths sneuvelde er van alles, dus d ging nie deur.

Kort daornao had ie wir w aanders, toen zeetie: wai krge van den beschermheer 'nen mascot, en daor moete we nog iemand vur hebbe om mee te lpe, ds wel iets vur jauw. Ik war toen 'n jaor of virtien , vftien, denk ik. Mar toen ik heurde ddieje mascot 'nen bok war mi van die grte gekrulde hres, bedankte ik toch vur de eer. As jong jongske zaag ik mn al lpe mee diejen bok en mi 't zot Wimke, want die liep k aaltei mee.

In dieje td beslt ik om bij 't tenl te gaon, d deej ik toch liever, mar ds wir 'n hl aander verhaol.

 

En aaltei as ik 't lieke heur van "de Fanfare, ik zie oe toch z gre", dan denk ik aon alle plekskes

in Zummere waor we dank zij de Fanfare veul kwamen.

 

 

 

HOME

   

BACK

   

NEXT